Γύρνα Πίσω στα Ψηλά Τακούνια

Το πολλά υποσχόμενο νέο δημιουργικό ΄΄δίδυμο΄΄: Γιάννης Κυφωνίδης και Κωνσταντίνος Ρόδης, ΄΄ξαναχτυπά΄΄

 Αυτή τη φορά με αφετηρία τον Αλμοδοβάρ έγραψαν, σκηνοθέτησαν και παρουσιάζουν το θεατρικό: Γύρνα Πίσω στα ψηλά τακούνια.

 Έχει προηγηθεί έαν θεατρικό μονόπρακτο που θα δούμε την άνοιξη, ένας θεατρικός μονόλογος και ένα σενάριο, για ταινία μεγάλου μήκους.

Όλα αυτά σε διάστημα ενός χρόνου και χωρίς να παραμελούν τις βασικές τους δραστηριότητες.
Ηθοποιός και σεναριογράφος ο Κωνσταντίνος, δημοσιογράφος και ηθοποιός, ο Γιάννης, και η γράφουσα... περήφανη φίλης τους.

Πρωτοσυναντήθηκαν στο θεατρικό σανίδι ερμηνεύοντας ρόλους στο έργο :"Πεινάει κανείς;" της Αθηνάς Παππά και από εκείνη τη στιγμή δημιουργούν διαρκώς ΄΄καταθέτοντας΄΄ με τη φρέσκια ματιά τους όσα τους προβληματίζουν, τους έλκουν και τους απωθούν, από την σουρεαλιστική πραγματικότητα που μοιραζόμαστε , όλοι στην Ελλάδα.

Εκτιμώ (και ίσως με θυμηθείτε) ότι στο μέλλον θα τους ακούτε και θα τους βλέπετε συχνά.
Μέχρι τότε, για πληροφορίες σχετικά με το έργο,μπορείτε να περιηγηθείτε στο Blog τους και να συναντηθούμε...στην παράσταση.

fashionart- lover: ΓΥΡΝΑ ΠΙΣΩ...ΣΤΑ ΨΗΛΑ ΤΑΚΟΥΝΙΑ....ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ:
 Άρωμα Αλμοδοβάρ θα δώσουν οι ΜΟΔΑΣ&ΤΕΧΝΗΣ ΕΡΑΣΤΕΣ στις δράσεις MADE IN THESSALONIKI που συνδιοργανώνουν η ΠΑΡΑΛΛΑΞΗ, το ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΓΚΑΙΤΕ κα...

ΑΡΧΕΙΟ ΚΑΛΛΑΡΗ-ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΗΠΕΙΡΟΥ

Η απελευθέρωση της Ηπείρου κόστισε πολύ αίμα.
 Πριν από 99 χρόνια η διεθνής κοινή γνώμη ήταν στραμμένη στις μάχες μεταξύ Ελληνικού και Τούρκικου στρατού στο Μπιζάνι και στα δύσκολα χώματα της Μανωλιάσσας

( Ένα ιστορικό αφιέρωμα από το Γενικό Επιτελέιο Στρατού μπορείτε να διαβάστε ακολουθώντας το Λινκ:)
http://www.geetha.mil.gr/index.asp?a_id=3005

Η ΙΙ Μεραρχία ήταν εκεί. 

Ο Κωνσταντίνος Καλλάρης πολεμούσε με τους στρατιώτες του σε δύσκολες και αντίξοες συνθήκες. Μαζί του και ο μεγάλος του γιός ο Σπύρος.
Λίγους μήνες πριν, ο Στρατηγός και πρώτος διοικητής της απελευθερωμένης Θεσσαλονίκης είχε βιώσει τη χαρά απελευθέρωσης της Μακεδονίας και όπως προκύπτει από τις μαρτυρίες των απογόνων του, πολεμώντας στην Ήπειρο θεωρούσε  θέμα ηθικής στρατηγικής και τιμής και οι Ηπειρώτες να ΄΄ανασάνουν΄΄ ελεύθεροι

Η φωτογραφία  από το μέτωπο της Ηπείρου φέρει την υπογραφή του στρατηγού και εκτίθεται στο Πολεμικό μουσείο Θεσσαλονίκης.(Αρχείο Νατάσα Μποζίνη)

Η είδηση ότι ο γιός  έπεσε στη μάχη αλλά και ο τρόπος που ο Κ. Καλλάρης συνέχισε τον πόλεμο και περίμενε την ανακωχή της νύχτα για να θρηνήσει το παιδί του, δημοσιεύθηκε στις εφημερίδες της εποχής και συγκλόνισε την κοινή γνώμη.

Το περιστατικό δημοσιεύει ο
Αθ. Δέμος στο Blog:
http://mathainoumeellinikiistoria.blogspot.com/2011/01/blog-post_341.html

Παραθέτουμε ένα απόσπασμα:

" Να διδαχθούμε απ’ τους ήρωες Μπιζανομάχους! 

: Για να γνωρίσουμε την ευσυνειδησία, τον πατριωτισμό, το υψηλό ήθος, την αυτοθυσία στην εκτέλεση του καθήκοντος και το μεγαλείο της ψυχής των πολεμιστών του Μπιζανίου, αρκεί να αναφέρουμε το τραγικό συμβάν με το στρατηγό Κων/τίνο Καλλάρη και το γιο του ανθυπολοχαγό Σπύρο Καλλάρη.

Ο Στρατηγός Καλλάρης ήταν διοικητής της 2ης Μεραρχίας που ήρθε από τη Μακεδονία τον Νοέμβριο του 1912. Ο γιος του Σπύρος Καλλάρης ήταν Ανθυπολοχαγός που υπηρετούσε στην ίδια Μεραρχία. Ο Ανθυπολοχαγός Καλλάρης για αρκετές ημέρες είχε υψηλό πυρετό και ο γιατρός δεν του επέτρεπε να λάβει μέρος στις μάχες. Ο πατέρας του, όμως, στρατηγός επέτρεψε στο γιο του να φύγει από τη σκηνή και να λάβει πάλι μέρος στον αγώνα.

Είχε σκοτωθεί ο λοχαγός του και ο ανθυπολοχαγός Καλλάρης ανέλαβε τη διοίκηση του λόχου του. Σε λίγο άρχισε η επίθεση. Οι άνδρες του λόχου άρχισαν να ζαλίζονται από τις σφαίρες και τις οβίδες που έπεφταν βροχή. Ο νέος Καλλάρης σηκώνεται όρθιος, σύρει το σπαθί του, ορμά εμπρός και παρασύρει πλέον το λόχο του με ενθουσιασμό στην ηρωική επίθεση. Μια σφαίρα βρήκε τον ανθυπολοχαγό στο μέτωπο και τον σκότωσε.

Ο Στρατηγός με σκυθρωπή σοβαρότητα άκουσε την ιστορία του θανάτου του παιδιού του. Κατόπιν ερώτησε: «Τον έχετε εδώ; Χωρίς να απαντήσει ο επιτελάρχης οδήγησε τον Στρατηγό στη σορό του γιου του. 

Ο Καλλάρης έβγαλε το πηλίκιό του… σκύβει, ασπάζεται το αιματωμένο μέτωπο του παιδιού του και λέει με μεγάλη ηρεμία: «Η ημέρα αυτή, παιδί μου, είναι ημέρα ευτυχίας διά τον στρατηγόν και δυστυχίας διά τον πατέρα. Ανθυπολοχαγέ Καλλάρη, εξετέλεσες λαμπρά το καθήκον σου. Εύγε! Aιωνία σου η μνήμη, παιδί μου»!

Και επανέλαβαν οι παρευρισκόμενοι με δάκρυα: «Αιωνία σου η μνήμη».
Ο Στρατηγός στράφηκε κατόπιν προς τον υπολοχαγό Τσακμάκη και του είπε: «Φροντίσατε, παρακαλώ, διά την κηδείαν του παιδού μου».
 

Έπειτα είπε στον δεκανέα που τον ακολουθούσε: «Φέρε μου τη φοράδα μου. Οι κύριοι αξιωματικοί επί των ίππων τους»!.. Έφυγαν όλοι καλπάζοντας γιατί σε λίγο θα άρχιζε η μάχη. Ο Στρατηγός όλη την ημέρα διηύθυνε τη μάχη, που ήταν μια από τις πιο πεισματώδεις μάχες όλου του πολέμου.
Το βράδυ αργά επέστρεψε στη σκηνή, όπου είχαν ετοιμάσει το νεκρό. Κατέβηκε από το άλογό του, μπήκε μέσα στη σκηνή, έσφιξε το μέτωπό του και έκλαψε σαν πατέρας, σαν άνθρωπος, αφού σαν στρατηγός εξετέλεσε σπαρτιατικότατα το καθήκον του…
Στις 17 Ιουνίου 1913 ο γενναίος αυτός στρατηγός έδιωξε τους Βουλγάρους από τη Θεσσαλονίκη που την απειλούσαν.
Η πόλη των Ιωαννίνων ετίμησε τον Στρατηγό Κων. Καλλάρη, δίνοντας το όνομά του σε μια από τις οδούς της πόλης.
Πολλά είναι τα διδάγματα που μας κληροδότησε ο Στρατηγός Κ. Καλλάρης με την υποδειγματική συμπεριφορά του ως στρατηγός και ως άνθρωπος.''

Ο Σπύρος Καλλάρης γεννήθηκε και έζησε τα πρώτα του χρόνια,στην Κέρκυρα το 1889.

Από τις επιστολές του είναι φανερό ότι μέχρι το τέλος της ζωής του διατηρεί την κουλτούρα του Ιονίου, σε τρόπους και γραφή.

Συμμετείχε στους Βαλκανικούς πολέμους.   Ήταν αυτόπτης μάρτυρας και πρωταγωνιστής στις μάχες των Γιαννιτσών, στη στροφή του στρατεύματος προς τη Θεσσαλονίκη, στις μαχες της Ηπείρου.

Στις επιστολές του περιγράφει τις συνθήκες που επικρατούσαν κατά την είσοδο του στρατού στη Θεσσαλονίκη, την κατάσταση στο Διοικητήριο, τη χαρά για το λίγο νερό που βρήκαν οι στρατιώτες για να πλυθούν, μετά από πολύ καιρό, την αγωνία της επόμενης ημέρας που τον ΄΄ήθελε΄΄ στην Ήπειρο.

Για τον Στρατηγό Κωνσταντίνο Καλλάρη  η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης και το παρασκήνιο στο οποίο πρωταγωνίστησε, μέχρι να ληφθεί η τελική απόφαση, ήταν από τις σημαντικότερες στιγμές, στην στρατιωτική του ζωή.

Η απελευθέρωση της Ηπείρου όμως ήταν η σημαντικότερη στιγμή στη ζωή ενός πατέρα που είδε τον γιό του να πέφτει  στη  μάχη υπέρ της πατρίδας.
Κατά τη είσοδο της μεραρχίας του στα Ιωάννινα οι αρχές της πόλης, για να τον τιμήσουν, του χάρησαν ένα γιαταγιάνι.

Το κράτησε κειμήλιο μνήμης, μέχρι την τελευταία του ημέρα.
Ήταν ο ελάχιστος φόρος τιμής απέναντι στους στρατιώτες  και τους εθελοντές από την Κρήτη, την Κύπρο, ολόκληρη την Ελλάδα, αλλά και από το θάνατο του γιού του

Αυτό το κειμήλιο φύλαξαν ευλαβικά οι εγγονές του αδερφού του Ιωάννη και σήμερα εκτίθεται στο Πολέμικό Μουσείο Θεσσαλονίκης


Κάθε χρόνο τέτοια ημέρα, χιλιάδες Ηπειρώτες ανά τον κόσμο φέρνουν στη μνήμη τους τη χαρά της απελευθέρωσης των Ιωαννίνων αλλά και το κόστος σε ψυχές, που πίστεψαν και θυσιάστηκαν ώστε η Ήπειρος να αποτελέσει και πάλι, κομμάτι της ελέυθερης Ελλάδας.
 Στο Blog  epirus-ellas αποτυπώνονται οι λόγοι να αντισταθούμε στη λήθη:

<a href="http://www.epirus-ellas.gr/2010/02/21-1913.html#.T0OEpAkfFEg.blogger">21 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1913, ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΜΑΡΤΥΡΙΚΗΣ ΠΟΛΗΣ ΤΩΝ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ. ~ Epirus-Ellas.</a>

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ

ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΧΩΡΑ ΠΙΣΤΟΣ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ Ο ΛΟΥΚΑΝΙΚΟΣ

Τα γεγονότα στη ζωή και τη δράση του Στρατηγού Καλλάρη

Η αποθησαύριση του Αρχείου Καλλάρη συνεχίζεται. 
Το χρονολόγιο που ακολουθεί βασίζεται στις πληροφορίες από τα έγγραφα, την αλληλογραφία της οικογένειας και τις επίσημες ιστορικές πηγές.

Ο Κ.Καλλάρης ήταν μια γοητευτική προσωπικότητα κύρους.
Το ενδιέφερε η έννοια του κράτους και όχι οι πολιτικές αντιπαραθέσεις που αποσταθεροποιούσαν την ανάγκη να αποκτήσει η χώρα μια κρατική δομή, ικανή να λειτουργεί υπέρ του πολίτη και ανεξάρτητα από τα πολιτικά γεγονότα.
Προχωρημένες απόψεις ακόμη και για σήμερα.

Δεν μετακινήθηκε ποτέ από αυτές τις αρχές.
Δυσαρεστούσε συχνά την εξουσία της εποχής. έπεφτε σε δυσμένεια αλλά επανερχόταν από τις ίδιες τις εξουσίες, σε περιόδους κρίσεις.
Κάθε του μετάλλιο και επιτελική θέση ήταν αποτέλεσμα των γνώσεων και του κύρους του, ως αδιάβλητη προσωπικότητα.

Η δράση του αφορά τέσσερα, κυρίως, πεδία.

• Εκπαίδευση
• Δημόσια Έργα
• Στρατιωτική καριέρα
• Πολιτική πορεία.

Αθήνα 20/09/1858- Αθήνα 04/05/1940

Γιός του Φρουράρχου Αθηνών Γεωργίου Καλλάρη .

Αποφοίτησε από  τη Σχολή Ευελπίδων το 1880 .

Κατετάγη στο στράτευμα στις 28 Ιουλίου ως  Ανθυπασπιστής στο Μηχανικό

Το 1885 τοποθετείται ως καθηγητής του Προπαρασκευαστικού Σχολείου Εφέδρων Αξιωματικών στην Κέρκυρα .

Εκεί θα γνωρίσει και θα παντρευτεί  τη Νικολίνα Τόμπρου απόγονο πολιτικής και ευγενικής οικογένειας των Επτανήσων.
Ο πατέρας της γερουσιαστής της Ιονικής Βουλής που υπέγραψε το 1984 την Ένωση με την Ελλάδα.

Θα αποκτήσουν 7 παιδιά και θα δοκιμαστούν μέχρι το τέλος της ζωής του από τραγικές απώλειες.

Το 1895  είναι ανάμεσα στους τριάντα που θα τιμηθούν με τον  Σταυρό των Ταξιαρχών του Β. Τάγματος του Σωτήρος.  Είναι η πρώτη του διάκριση

Το 1900  συνεχίζει να υπηρετεί στην Ευελπίδων, παράλληλα σαν μηχανικός του στρατού  συμμετέχει στον σχεδιασμό και την κατασκευή μεγάλων έργων υποδομής και ανάπτυξης σε όλη την Ελλάδα.

Είναι η χρονιά που θα χάσει από τύφο την πρώτη του κόρη.

Τον Ιούλιο του  1911  αναλαμβάνει Διοικητής της  Σχολής Ευελπίδων  μέχρι την 1 Σεπτεμβρίου του 1912 είχε ήδη προαχθεί σε Συνταγματάρχη

Α ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

Στις 10 Σεπτεμβρίου της ίδιας χρονιάς αναλαμβάνει Διοικητής της ΙΙ  Μεραρχίας έχει προαχθεί σε υποστράτηγο και αναχωρεί για το Μακεδονικό Μέτωπο.

Και λαμβάνει μέρος στις Μάχες:

Ελασσόνας (6-10-12)

Σαρανταπόρου (9-10-12)

Τριποτάμου (15-10-1912)

Γιαννιτσών (10/20-10-1912)

Εκτελεί με επιτυχία την Κυκλωτική Κίνηση της Θεσσαλονίκης και αναλαμβάνει πρώτος Διοικητής της, απελευθερωμένης από του Τούρκους ,Πόλης

Δύναμη συντάγματος της μεραρχίας του συμμετέχει στην απελευθέρωση της Χίου.

Ακολουθεί η μάχη των

Πεστών (29/30-10-1912) και οι  επιχειρήσεις για την απελευθέρωση των Ιωαννίνων

Στο Μπιζάνι θα σκοτωθεί ο γιός του Σπύρος Καλλάρης( Κέρκυρα 1899-Ήπειρος

7-12-1912.)

Ο Στρατηγός θα μάθει την είδηση, θα σπεύσει για λίγα λεπτά να προσκυνήσει τη σωρό του παιδιού του και αμέσως μετά θα συνεχίσει τη μάχη.

Η περιγραφή της σκηνής στα απομνημονεύματα πολλών  αυτοπτών μαρτύρων, είναι συγκλονιστική.

 Β΄ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

Με την έναρξη του Β Βαλκανικού ανατίθεται στον Κ. Καλλάρη η  εκκαθάριση της Θεσσαλονίκης από τα Βουλγαρικά τμήματα (17/18-06-1913)

Ακολουθούν οι Μάχες σε:

Μάνδρες (19-06-1913)

Κιλκίς (20/21-06-1913)

Κατάληψη διαβάσεων στο όρος Κερκίνη (25-06-1913)

Υψώματα Ροσσελίν (07-07-1913)

Ύψωμα Βίντρεν (13-07-1913)

Ύψωμα Χασάν Πασά (15-07-1913)

Ύψωμα Λέσκο (17-07-1913)

Α΄ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

Την 5^η Ιανουαρίου του 1914 διορίζεται  διοικητής του Α Σώματος Στρατού και έως τον Ιούλιο του 1914, που θα αναλάβει τα χρέη του, είναι Πρόεδρος Αναθεωρητικού Δικαστηρίου.

Στις 9 Ιουνίου 1916 διορίζεται Υπουργός των Στρατιωτικών της κυβερνήσεως Ζαΐμη  Παρέμεινε στη θέση αυτή μέχρι τον Σεπτεμβρίου  του 1916.

 Στις 17 Αυγούστου του 1916 εκδηλώθηκε  το Κίνημα της Θεσσαλονίκης.

 Ο Καλλάρης θα συμμετείχε εάν είχε μόνο στρατιωτικό και όχι πολιτικό χαρακτήρα. Η στρατιωτική άποψη που εξέφραζε στις αναφορές του  ήταν υπέρ της  εξόδου  της χώρας στον πόλεμο στο πλευρό της Ανταντ.

Στις 12 Οκτωβρίου 1916 επανέρχεται στην διοίκηση του Α΄ Σώματος Στρατού, διαχειρίζεται κρίσιμες καταστάσεις, εν μέσω διχασμού, με γνώμονα το συμφέρον του κράτους και την αρωγή στο στράτευμα.

 Στις  9  Ιανουαρίου του 1917  απαλλάσσεται των καθηκόντων του σύμφωνα και με έναν από τους όρους των συμμάχων.

Τον Ιούλιο του 1917 τίθεται σε αυτεπάγγελτη διαθεσιμότητα

Με  δύο επιστολές προς την υπηρεσία του ζητά να πολεμήσει στις επιχειρήσεις του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου .

Όταν το αίτημα δεν γίνεται δεκτό ζητά και αποστρατεύεται το 1918

Παρακολουθεί τα γεγονότα, αγωνιά για τον γιό του Άγγελου που υπηρετεί, αλληλογραφεί με συναδέλφους του στο μέτωπο και συντάσσει στρατιωτικές μελέτες:

«Πως θα λήξει ταχύτερον ο πόλεμος»

«Σκέψεις περί τηρητέας στάσεως εν τω Μακεδονικώ μετώπω. Άμυνα ή αντεπίθεσις εν Μακεδονία

Η ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ  ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

Μετά την Καταστροφή ο Υπουργός Στρατιωτικών Α. Χαραλαμπάκης του προτείνει να αναλάβει τη διενέργεια ένορκης προανάκρισης για τα αίτια της κατάρρευσης του μετώπου.

Ο Καλλάρης όπως και ο Ζυμβρακάκης στη συνέχεια, θα απέχουν τελικά της διαδικασίας καθώς το κλίμα της εποχής και οι πιέσεις της Επαναστατικής Επιτροπής δε διασφάλιζαν ανεπηρέαστη προανακριτική διαδικασία.

Το 1925 αρνείται να αποδεχθεί τον διορισμό του ως μέλος της Ανακριτικής Επιτροπής για την έρευνα της ευθύνης των διοικητικών μονάδων κατά την υποχώρηση της Μικράς Ασίας.

Δεν παρέκκλινε από τις στρατιωτικές αρχές του, ούτε για έναν τόσο σημαντικό προσωπικό λόγο: Να διερευνήσει ο ίδιος τις συνθήκες θανάτου του δεύτερου γιού του

Ο Άγγελος Καλλάρης  (Κέρκυρα 1903- Μικρά Ασία 1922)

Έπεσε στο  Ουσάκ στις 20 Αυγούστου του 1922. Σύμφωνα με μαρτυρίες συμπολεμιστών του που επέστρεψαν, είχε μείνει στο πολυβόλο του και κάλυπτε μέχρι τέλους την άτακτη υποχώρηση.

Τα δημοσιεύματα των εφημερίδων της εποχής, είναι χαρακτηριστικά.

Αντίθετα το 1926 και μετά τη λήξη της δικτατορίας Πάγκαλου θα αποδεχτεί τη θέση Προέδρου του Ανώτατου Στρατιωτικού Συμβουλίου.

Όλες του οι ενέργειες, προτάσεις και πρωτοβουλίες εκπορεύονται από όσα δεινά βίωσε στα μέτωπα και τα κέντρα στρατιωτικών επιχειρήσεων, λόγω κακής οργάνωσης αλλά και εμπλοκής πολιτικών παρεμβάσεων και εμπαθειών στο στράτευμα.

Υποστηρίζει και επιδιώκει, άσκοπα, να πάψει κάθε ανάμιξη της εκτελεστικής εξουσίας στη μεταβολή της κατάστασης των αξιωματικών και να καθιερωθεί το ασυμβίβαστο στρατιωτικής ιδιότητας και πολιτικής δράσης.

Στις 16/12/1929 εκλέγεται Αριστίδην Γερουσιαστής η θητεία του θα λήξει μαζί με την βουλευτική περίοδο στις 18/08/1932.

Στα πρακτικά των συνεδριάσεων έχουν καταγραφεί προτάσεις για προστατευτικά μετρά υπέρ των εργατών και των τεχνιτών που απασχολούσαν σε διάφορα έργα οι στρατιωτικές υπηρεσίες, χωρίς να αναλαμβάνουν ευθύνες σε περιπτώσεις ατυχημάτων.

Κάνει προτάσεις για την εκπαίδευση των παιδιών και την ανάγκη βασικού ελέγχου της ύλης σε ξένες σχολές και κολλέγια που φοιτούν τα ελληνόπαιδα.

Το 1935 η σύζυγός του φεύγει από τη ζωή μαζί του έχει τις δυο του κόρες. Την Αγγελική  (Κέρκυρα 1903-Αθήνα 1977) και την στερνή του τη Χρυσηίδα.(Αθήνα 1908-2007)

Τους μιλάει  λίγο για τις πολεμικές επιχειρήσεις και πολύ για τα δημόσια έργα και κτήρια που συμμετείχε στην ανέγερσή τους σαν μηχανικός και κοσμούν την Κέρκυρα την Αθήνα τη Θεσσαλία, τα Μεσόγεια, την Πελοπόννησο.

Ταξιδεύει και τα φωτογραφίζει ή αγοράζει καρτ ποστάλ τις οποίες στέλνει με περηφάνια στα παιδιά του.

 Το θέατρο της Κέρκυρας, ο Ιερός Ναός του Αγίου Ιωάννη στο Μαρκόπουλο είναι οι όμορφες στιγμές τις καριέρας του.

Β. ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

Η τελευταία υπηρεσία του Στρατηγού στην πατρίδα είναι μια απογραφή της κατάστασης του Σιδηροδρόμου.  

Ο πόλεμος στην Ευρώπη επεκτείνεται  και έτσι στις αρχές του 1940 του έχει  ζητηθεί

Από τον Ιωάννη Μεταξά, να εκτιμήσει το δίκτυο.

Ο Κ. Καλλάρης είναι βέβαιος ότι η Ελλάδα θα εμπλακεί, παρά τη βεβαρυμμένη του υγεία ολοκληρώνει και καταθέτει  την μελέτη στις αρχές της άνοιξης.

Λίγες ημέρες μετά θα φύγει από τη ζωή.

Την ευχαριστήρια επιστολή του Υπουργού Πρωτευούσης Κ. Κοτζιά θα παραλάβουν οι κόρες του που θα δραστηριοποιηθούν και αυτές υπέρ της πατρίδας.

Η Αγγελική Καλλάρη ως στέλεχος του Ερυθρού Στρατού ανταποκρίνεται σε κάθε ανάγκη. Μαζί με τη Χρυσηίδα οργανώνουν συσσίτια στην κατοχική Αθήνα.

Η Χρυσηίδα Καλλάρη πολύ σύντομα θα ενταχθεί στο ΕΑΜ καλλιτεχνών. Τυπώνει προκηρύξεις, γράφει συνθήματα με πέτρες, στα βουνά της Αθήνας, μεταφέρει μηνύματα.

Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου θα καταδικαστεί δις εις θάνατο, θα γνωρίσει φυλακές, βασανιστήρια, εξορίες . Το 1958 θα πολιτευθεί με την ΕΔΑ.

Με τη Δικτατορία των Συνταγματαρχών θα βρεθεί μαζί με τον πολιτικό και πνευματικό κόσμο της χώρας,  στη  Γυάρο και την Αλικαρνασσό.

Αμέσως μετά την μεταπολίτευση οι δύο αδερφές αρχίζουν να συγκεντρώνουν τα ιστορικά κειμήλια της οικογένειας και να τα δωρίζουν σε Μουσεία και Ιδρύματα όλης της χώρας.

Μέχρι το τέλος της ζωής της η Χρυσηίδα κράτησε την αλληλογραφία, το προσωπικό φωτογραφικό αρχείο και όσα αντικείμενα ήταν στενά συνδεδεμένα με την οικογένεια.

Η Ελληνίδα Φωτορεπόρτερ Μάρω Κουρή μας ξεναγεί στις Γυναίκες του κόσμου

Η Μάρω έχει ταξιδέψει εκεί που όλοι θα θέλαμε.
Με την μηχανή της φυλακίζει εικόνες και στην ψυχή της ανθρώπους.

Φωτο: Πηνελόπη Μασούρα

Επιλέγει να γνωρίσει από κοντά τις φυλές του κόσμου. Μένει μαζί τους, δοκιμάζει ότι φτωχικό έχουν να της προσφέρουν.
Επιστρέφει πλουσιότερη σε φίλους.

http://www.youtube.com/watch?v=U6Lj0XR7IPU

Στ νέα της έκθεση με θέμα: ''Οι γυναίκες του Κόσμου΄΄ αφηγείται τις ιστορίες των γυναικών που γνώρισε και αγάπησε.

Η συνάδελφος και φίλη Αλεξάνδρα Καστάνια συναντήθηκε με την Μάρω και δημοσίευσε μια εξαιρετική συνέντευξη με μνήμες της φωτορεπόρτερ, εικόνες και μουσική.:

http://www.theinsider.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=16564%3Ai-maro-koyri-mas-systinei-tis-qgynaikes-toy-kosmoyq&catid=58%3Aart&Itemid=100

Οι Art Novalis σε Εικαστικά Παίγνια

 

Το φθινόπωρο του 2011 μετά από σκέψη λίγων δευτερολέπτων αποφάσισα να γίνω μαθήτρια στα  ΄΄Εικαστικά Παίγνια΄΄ με δάσκαλο τον ζωγράφο, γλύπτη και συγγραφέα Δημήτρη Μανίνη.

Επί χρόνια άκουγα και παρακολουθούσα φίλους μου και μαθητές του να περιγράφουν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του μαθήματος και του δασκάλου.

http://dimitrismaninis.blogspot.com/

Τον διάβασα. ερωτεύτηκα τα γλυπτά του, παιδεύομαι ακόμη να αποκωδικοποιήσω τους πίνακές του και απολαμβάνω το χιούμορ και την παρέα του.

Τώρα αποφάσισα να τον ''εκμεταλλευτώ'' και να στοχαστώ με ησυχία τη Τέχνη.

Εθισμένη σε αίθουσες συνεδριάσεων με ένταση και θόρυβο, χρειάστηκα μονάχα μια επίσκεψη στο ατελιέ ''Ηράκλειτος΄΄ για να διαπιστώσω ότι εκει, ο χρόνος και ο ήχος είναι αλλιώς.

Οι Art Novalis  είμαστε η ομάδα των πρωτοετών που εξελίσσεται σε μια πολύ ενδιαφέρουσα παρέα.

Για τις εικαστικές της δυνατότητες ο χρόνος θα δείξει...

http://artnovalis.blogspot.com

Οι  Art Novalis είναι η νεώτερη ομάδα σπουδαστών, στο εργαστήρι  «ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ» αποτελείται από 9 μέλη με διαφορετικές δραστηριότητες  και ηλικίες, αλλά με ένα κοινό ενδιαφέρον:

Τα Εικαστικά  Παίγνια με δάσκαλο τον Δημήτρη Μανίνη

Στο πρώτο μάθημα γνωριμίας  μεταξύ μας, ο εκ των αρχαιότερων  σπουδαστών, ο Νίκος Εγγλέζος  έβγαλε τις φωτογραφίες που αποτελούν και το πρώτο υλικό αυτού του blog.

Έκτοτε η σύνθεση της ομάδας εμπλουτίστηκε και με άλλα μέλη που κατέληξαν  στο όνομα Art Novalis  ΄΄παίζοντας΄΄  με τις λέξεις:  Τέχνη και Σοδειά.

Δημήτρης Μανίνης

Σε αυτό το ιστολόγιο μπορείτε να παρακολουθείτε την σταδιακή πορεία μιας ομάδας, από τη στιγμή που αναγνωρίζει  εάν η  ΄΄γαία ΄΄ της είναι γόνιμη μέχρι την σπορά  και το θέρος.

Ο  Δάσκαλος έχει δική του μέθοδο  και μετά από τέσσερα μαθήματα καταλάβαμε ότι  ΄΄σκάβει΄΄ τον καθένα ξεχωριστά  -κάποτε το ομολόγησε-

Τι κρύβει το ΄΄υπέδαφος΄΄ πότε, πως και με ποιο τρόπο, θα φανεί στο ΄΄έδαφος΄΄ 

...θα δούμε

                                                                    
                          Μάθημα Πρώτο (της γνωριμίας)

Σοφία και Κώστας

Βάσια

Μαίρη

Σταύρος

Νατάσα

                                       

Η ΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΡΧΕΙΟΥ ΚΑΛΛΑΡΗ

Το αρχείο  Καλλάρη αποτελείται από εκατοντάδες φωτογραφίες, χειρόγραφες επιστολές, καρτ ποστάλ, επιστολικά δελτάρια, ηχογραφημένες μαρτυρίες και έγγραφα ντοκουμέντα για την ιστορία της Ελλάδας από το 1812 μέχρι και το 1974.

Τα μέλη της οικογένειάς έδρασαν και επέδρασαν στα γεγονότα, από την επανάσταση του 1821, την Ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα, τους Βαλκανικούς πολέμους, τον Α και Β Παγκόσμιο Πόλεμο, την Μικρασιατική Εκστρατεία, τον Εμφύλιο Πόλεμο και τη Δικτατορία των Συνταγματαρχών.

Ο Στρατηγός Κωνσταντίνος Καλλάρης είναι από εκείνα τα ιστορικά πρόσωπα που η δράση τους έχει περιγραφεί μόνο από τρίτους.  Σε αντίθεση με πολλούς συναδέλφους του, δεν άφησε απομνημονεύματα.

Οι δύο κόρες του Αγγελική και  Χρυσηίδα Καλλάρη αμέσως μετά την μεταπολίτευση άρχισαν την διαδικασία καταγραφής και δωρεάς- σε  μουσεία και φορείς- των ιστορικών κειμηλίων  της οικογένειάς.

Στο Πολεμικό Μουσείο των Αθηνών, στο Μουσείο Μπενάκη, στο Κέντρο Ιστορίας του Δήμου Θεσσαλονίκης  εκτίθενται  πλέον  Όπλα, Χάρτες, έπιπλα αλλά και Πίνακες της Φλωρά Καραβία και του Γ. Ροϊλού ,  Μετάλλια, διακρίσεις , βιβλία και προσωπικά αντικείμενα του Στρατηγού  Κωνσταντίνου Καλλάρη.

Μετά τον θάνατο της Αγγελικής  η Χρυσηίδα συνέχισε όχι μόνο τις δωρεές, αλλά και την έρευνα σε αρχεία του κράτους, για την  εύρεση χαμένων ντοκουμέντων.

Σε αυτά τα ντοκουμέντα βασίστηκε το βιβλίο του Συγγραφέα και Καθηγητή Διονύση Μοσχόπουλου « Ο Στρατηγός Κωνσταντίνος Καλλάρης και η Εποχή του»

Αποτελεί πολύτιμο  εργαλείο για ιστορικούς και ερευνητές, καθώς παρουσιάζει  μοναδικά τεκμήρια  για την εποχή των Βαλκανικών Πολέμων, τη στροφή της στρατιάς προς τη Θεσσαλονίκη, την εποχή του Διχασμού, την εξέλιξη της εκπαιδευσης στο στράτευμα και πολλά άλλα

 Η ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Ο Κ. Καλλάρης ως διοικητής της ΙΙ Μεραρχίας έπαιξε ενεργό ρόλο και στις μάχες του Σαρανταπόρου των Γιαννιτσών την απελευθέρωση και εκκαθάριση της Θεσσαλονίκης.

Ήταν ο πρώτος διοικητής της απελευθερωμένης πόλης. Η Χρυσηίδα Καλλάρη ένιωθε χρέος να παραδώσει όλα τα κειμήλια που σχετίζονταν με την Μακεδονία, στην πόλη της Θεσσαλονίκης.

Αναζήτησε συστάσεις για το πρόσωπο που θα μπορούσε να την βοηθήσει. Έφτασε στο γραφείο του ιστορικού και συγγραφέα Απόστολου Παπαγιανόπουλου που τότε ήταν και διευθυντής Αρχιτεκτονικού του Κεντρικού Δήμου.

Η παράδοση των κειμηλίων ολοκληρώθηκε και παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά στον εορτασμό των 2300 χρόνων ιστορίας, της πόλης.

Η Χ. Καλλάρη επέστρεψε στην Αθήνα και στην καθημερινότητά της.

ΜΙΑ ΑΠΡΟΣΜΕΝΗ ΦΙΛΙΑ

Πολλά χρόνια μετά, σε μια τυχαία συζήτηση, ο Α. Παπαγιανόπουλος ανέφερε συμπτωματικά, στη γράφουσα, την εντύπωση που του προκάλεσε η προσωπικότητα της γυναίκας.

Ο θαυμασμός και η συγκίνηση στη φωνή του, μου δημιούργησαν την επιθυμία να την συναντήσω και να καταγράψω τις μνήμες της.
Αναζητήσαμε τον Δ. Μοσχόπουλο και με τη βοήθεια του ανιψιού του συντρόφου της, Κωνσταντίνου Κατσίνη, ξεκίνησε η πραγματοποίηση ενός ντοκιμαντέρ με κεντρικό θέμα τον Κ. Καλλάρη και την στρατιωτική του δράση.
Η Χρυσηίδα ήταν μια αποκάλυψη, η ζωή της μια περιπέτεια συνδεδεμένη με τη νεώτερη ιστορία.

Το ντοκιμαντέρ ολοκληρώθηκε, προβλήθηκε αρκετές φορές από την ΕΤ3 και στάθηκε αφορμή να αποκτήσω μια ενδιαφέρουσα φίλη που μου έμαθε πολλά.

Ζήτησε βοήθεια να αρχειοθετήσουμε τα χαρτιά της. Ξεκινήσαμε από τους λογαριασμούς και τα τέλη του αυτοκινήτου.
 Συχνά μου ανέφερε τις κασέτες της.

Ήταν καθηγήτρια μουσικής με Γαλλική παιδεία .

Υπέθεσα ότι αναφερόταν σε τραγούδια εποχής.

Τα πρώτα χρόνια την επισκεπτόμουν τακτικά. Η μνήμη της ασθενούσε σταδιακά

Πολλές φορές της τηλεφωνούσα και με μπέρδευε με την κοπέλα που την φρόντιζε.

Η αρχειοθέτηση σταμάτησε.

Ο ανιψιός της ο Κωνσταντίνος θα με ειδοποιούσε, όποτε η φίλη μου είχε διαύγεια.   

Απορροφήθηκα από τη ζωή και την καθημερινότητά μου μέχρι τον Ιούλιο του 2007

 ΙΟΥΛΙΟΣ 2007
Προχωρημένο καλοκαίρι στην Ελλάδα
Το κινητό  χτυπάει σπάνια, ξεχνιέται σε απύθμενες γυναικείες τσάντες, στο σπίτι, στο αυτοκίνητο και αλλού.
Λίγα λεπτά πριν καταργήσω την   λειτουργία του  για να βιώσω όψιμα το θέρος, χτύπησε.

«Αναστασία Κατσίνη η σύζυγος του Κωνσταντίνου ανιψιού του άντρα της Χρυσηίδας Καλλάρη.
- Η θεία έφυγε από τη ζωή, το ίδιο και ο άντρας μου και μάλιστα ξαφνικά και πριν από τη θεία. Σας αναζητούσα καιρό, σας βρήκα από τον κ. Μοσχόπουλο»

Άκουγα  την ευγενική και καλλιεργημένη φωνή της γυναίκας και ταυτόχρονα ένιωθα να με κυριεύει εκείνη η θλίψη η γνώριμη σε όσους έχουν βιώσει μη αναστρέψιμες απώλειες, δίπλα της και οι ενοχές, για μια υπόσχεση και ένα χρέος απλήρωτο, σε μια φίλη που αναπάντεχα εισέβαλλε στη ζωή μου και έσπειρε την αξία της αφοσίωσης:

 Σε έναν άνθρωπο σε έναν σκοπό.

Όποιον άνθρωπο όποιον σκοπό…

Η φίλη μου που μου αρκούσε να ξέρω ότι υπάρχει, φορώντας μια σφυρίχτρα στο λαιμό για να προειδοποιήσει εάν της συμβεί κάτι,  ένα ψεύτικο περίστροφο π στο κομοδίνο της , κομμένα γάντια οδήγησης στο συρτάρι και κλειδιά ενός αυτοκινήτου, που δεν κλείδωνε, υπέκυψε στον χρόνο.
Ο χρόνος και τα διαφορετικά καντάρια που τον μετρούνε οι διαφορετικές γενιές  ήτανε τώρα το δικό μου πρόβλημα.

Ο χρόνος που πίστευα ότι είχα, για να ολοκληρώσω όσα υποσχέθηκα, τον μετρούσα σύμφωνα με την δική μου-πλασματική- κλεψύδρα.
Το στόμιο της δικής της όμως ήταν φαρδύτερο και οι κόκκοι της γλίστρησαν πριν βρω χρόνο.

 Ένιωθα  ήσυχη γνωρίζοντας πόσο την φρόντιζε ο ανιψιός και  πολύτιμος βοηθός της μνήμης της ο Κωνσταντίνος και έτσι μετέθετα την επικοινωνία μου για την επόμενη
Πολλές σκέψεις  και φασαρία, θα σκεφτείτε, για μια φιλία ανάμεσα σε δύο γυναίκες που τις χώριζαν 60 και πλέον χρόνια.

«-Κ. Κατσίνη λυπάμαι για την διπλή σας απώλεια, η αλήθεια είναι ότι  είχα συνεννοηθεί με τον σύζυγο σας να μου τηλεφωνεί τις ημέρες που η κ. Καλλάρη είχε διάθεση και επιθυμούσε να συναντηθούμε .
Όταν σταμάτησε να μου τηλεφωνεί υπέθεσα ότι είχε χάσει το ενδιαφέρον της οριστικά για την  καταγραφή  του αρχείου της.»

«-Ασφαλώς δεν γνωρίζατε και σίγουρα ήσασταν πολύ απασχολημένη.»
Μου απάντησε με πραγματική ειλικρίνεια και ευγένεια η Αναστασία Κατσίνη, για να βουλιάξω ακόμη περισσότερο στις ενοχές.

Μου θύμισε  ότι σύμφωνα με τη διαθήκη, το  μισό σπίτι δίδεται  δωρεά στο δημόσιο και ότι εκείνο το αρχείο, στέκει όπως το  θυμόμουνα, στον Βύρωνα και περιμένει να γλυτώσει από την κατεδάφιση.

Η είδηση της απώλειας  αλλά και η άγνοια για το περιεχόμενο του αρχείου  σκίασαν  την υποχρέωση. Πρότεινα να μου τηλεφωνήσει όποτε θα είχαν ολοκληρωθεί τα διαδικαστικά και υπήρχε χρόνος να επισκεφθούμε το σπίτι.

Χαθήκαμε και πάλι μέχρι το καλοκαίρι του 2010

Στις 17 Αυγούστου με 42 βαθμούς θερμοκρασία επισκεφθήκαμε την μικρή μονοκατοικία στον Βύρωνα εκεί κράτησε μέχρι τελευταία στιγμή το προσωπικό αρχείο της οικογένειας.
Σε πιθανά και απίθανα σημεία βρήκαμε και συσκευάσαμε επιστολές, φωτογραφίες, έγγραφα.
Δίπλα στο κρεβάτι της υπήρχαν προσεκτικά τακτοποιημένες και δεκάδες κασέτες.

Όταν ξεκίνησα την αρχειοθέτηση και την ανάγνωση των χειρόγραφων επιστολών
-που ακόμη συνεχίζεται- δε φανταζόμουν την ιστορική σημασία του περιεχομένου.

Τα μέλη της οικογένειας περιγράφουν τις συνθήκες στα μέτωπα των Βαλκανικών Πολέμων τη στιγμή που τα γεγονότα εξελίσσονται και η ιστορία γράφεται, ο Κ. Καλλάρης και ο γιός του Σπύρος- λίγο πριν πέσει στο Μπιζάνι-  αναφέρουν τις εικόνες που αντίκρισαν, απελευθερώνοντας τη Θεσσαλονίκη.

Την υποδοχή του κόσμου, τη σύνθεση του πληθυσμού.

Ο Διχασμός, ο Α Παγκόσμιος Πόλεμος, η Μικρασιατική Καταστροφή περνούν μέσα από τα μάτια του δεύτερου γιού που έπεσε μαχόμενος στο Ουσάκ.

                                                    


Η κατοχή, η αντίσταση ο εμφύλιος, οι εξορίες είναι κομμάτι της ζωής και της δράσης της Χρυσηίδας που φύλαξε ευλαβικά όχι μόνο την αλληλογραφία αλλά και τα μικρά χειροτεχνήματα και τα αποξεραμένα λουλούδια  των φυλακισμένων γυναικών στις φυλακές Αβέρωφ, τη Γυάρο, την Μακρόνησο, την Αλικαρνασσό.

Ανάμεσα σε τσαλακωμένα χαρτιά και φακέλους βρήκα ποιήματα του Γιάννη Νεγρεπόντη προς τη Βάσω Κατράκη και τη Χρυσηίδα, τον καιρό που ήταν όλοι εξόριστοι στη Γυάρο μαζί με τον Λεωνίδα Κύρκο τον Γιάννη Ρίτσο, τον Βασίλη Ρώτα και τον Μανώλη Γλέζο.

Στα ημερολόγιά της αναφέρει τις συνθήκες εκείνης της εποχής ενώ επί 40 χρόνια αλληλογραφεί με την Άννα Κινδύνη στο Παρίσι όπως και με τον Αλέκο Κοντόπουλο και τον Ροβήρο Μανθούλη.

Μαζί με όλα αυτά και ένα ανεκτίμητο φωτογραφικό αρχείο σε υλικά και με τεχνικές που μαρτυρούν την ιστορία της φωτογραφίας στην Ελλάδα.

Αλλά και δεκάδες καρτ ποστάλ τυπωμένα  από το 1864 στην Κέρκυρα και σε ολόκληρη την Ελλάδα.

Σε ξεχωριστό σημείο είχε αρχειοθετήσει τις ξενόγλωσσες επιστολές. Η ίδια μιλούσε και έγραφε σε περισσότερες από πέντε γλώσσες.

Κάποτε έφτασα και στις κασέτες για να ανακαλύψω ότι το άγχος της Χρυσηίδας Καλλάρη δεν ήταν συναισθηματικό.

Αντίθετα επρόκειτο για ηχητικά ντοκουμέντα που η ίδια είχε ξεκινήσει να ηχογραφεί με το δημοσιογραφικό της κασετοφωνάκι το 1983.

Ήταν η εποχή που αναζητούσε όσες συγκρατούμενες της ήταν εν ζωή και μπορούσαν να αφηγηθούν:  Από τους τρόπους που έφτιαχναν προκηρύξεις στην κατοχή σκίζοντας λάστιχα, μέχρι τις συνθήκες κράτησης και τα βασανιστήρια στις φυλακές.

 

Αυτοπροσωπογραφεία Χ, Καλλάρη Φυλακές Αβέρωφ 1950

Άκουσα με  συγκίνηση την Ολυμπία Παπαδούκα να τραγουδάει, την Αριάδνη Χριστοπούλου να περιγράφει με ποιο τέχνασμα έβγαλαν από τις φυλακές την γνωστή επιστολή προς τον ΟΗΕ αλλά και πως η Μαρία Σβώλου κατασκεύαζε παιδικά παιχνίδια στο κελί της, για να τα δωρίσει στα παιδιά των φυλακισμένων μητέρων.

Μαζί με την Αριάδνη Χριστοπούλου είχαν αποφασίσει να γράψουν ένα βιβλίο. Μάλιστα συμφώνησαν σε περίπτωση που κάποια φύγει από τη ζωή να παραδώσει στην άλλη τα χειρόγραφα και το υλικό.

Η Αριάδνη έφυγε πρώτη, έτσι στο αρχείο της Χρυσηίδας βρέθηκαν και τα δικά της χειρόγραφα.

 Η ΔΗΜΟΣΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΥΛΙΚΟΥ

Όσα περιέγραψα είναι ενδεικτικά και τα ελάχιστα. Η Χρυσηίδα Καλλάρη ολοκλήρωσε ένα μεγάλο κομμάτι του χρέους που ένιωθε, προσφέροντας τα κειμήλια της οικογένειάς της.
Μέχρι τη δύση της ζωής της συνέχισε να αρχειοθετεί. Όταν ένιωσε ότι ο χρόνος θα την προδώσει αποφάσισε να αναθέσει τη συνέχιση αυτής της εργασίας.

 Η απρόσμενη φιλία μας  είχε σαν αποτέλεσμα να κρατώ σήμερα τα ημερολόγιά της και να ξεκινώ μια σειρά από ενέργειες για να γίνει ΄΄δημόσιο κτήμα΄΄ η κάθε χρήσιμη -ιστορικά-πληροφορία.

Το πρώτο βήμα ήταν ο σχεδιασμός μιας σειράς Ντοκιμαντέρ και εκπομπών τεκμηρίωσης, που είναι σε εξέλιξη και μπορείτε να διαβάσετε το περιεχόμενό τους στην αντίστοιχη σελίδα αυτού του Blog:
http://arxiokallari.blogspot.com/p/blog-page_20.html

Η οργάνωση μικρών φορητών εκθέσεων με τα αντικείμενα και τα ντοκουμέντα της οικογένειας Καλλάρη βρίσκεται σε εξέλιξη, με την πρώτη έκθεση να φιλοξενείται από την 28 Οκτωβρίου του 2011, στο Πολεμικό Μουσείο της Θεσσαλονίκης, με πρωτοβουλία του Διευθυντή του Μακεδονικού Μουσείου, συγγραφέα και συμβούλου της σειράς Ντοκιμαντέρ Βασίλη Νικόλτσιου.
 Στόχος είναι να υπάρξει πλήρης ανάπτυξης του αρχείου το 2012 που θα συνοδεύεται από υποστηρικτικό οπτικοακουστικό υλικό, επιτρέποντας την ξενάγηση και σε πολίτες με αισθητηριακές  αναπηρίες.
http://arxiokallari.blogspot.com/2011/10/100-28-0-2011-2012.html

Η ενασχόληση με το αρχείο οδήγησε και στους τελευταίους απογόνους που φέρουν το όνομα Καλλάρη.
Τη Μαρία και τη Βάνα  Καλλάρη εγγονές του μοναδικού αδερφού, του Στρατηγού Κωνσταντίνου Καλλάρη.
Η συνεργασία με την Μαρία αποδεικνύετε, καθημερινά, πολύτιμη.
Φύλαξε με σεβασμό ένα σημαντικό τμήμα του οικογενειακού αρχείου και κυρίως έγγραφα και κειμήλια του Γεώργιου Καλλάρη πατέρα του Στρατηγού και σημαντική ιστορική προσωπικότητα.

http://arxiokallari.blogspot.com/2011/10/blog-post.html

Συνέβαλλε και συμβάλλει στο να συνδέσουμε και να στοιχειοθετήσουμε πληροφορίες για τα ντοκουμέντα, τα οποία  θα ενταχθούν στη σειρά και θα εκτεθούν δημόσια.

 ΕΚΔΟΣΕΙΣ

Μετά την αποθορυβοποίηση του ηχητικού υλικού, τη συντήρηση των φωτογραφιών και την ανάγνωση των χειρογράφων, έχει προγραμματιστεί μια σειρά από έντυπες και ηχητικές εκδόσεις, προσβάσιμες στο σύνολο των πολιτών και σχεδιασμένες σύμφωνα με την πλατφόρμα « Σχεδιάζοντας Για όλους»

                                                            Νατάσα Μποζίνη

                                                                                                                            

ΤΟ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΚΑΛΛΑΡΗ ΑΝΟΙΓΕΙ

ΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΚΑΛΛΑΡΗ ΣΤΟ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Στο πλαίσιο των εορταστικών εκδηλώσεων για τα 100 χρόνια από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, οι βιτρίνες της ιστορίας στο Πολεμικό Μουσείο ( Παράρτημα Θεσσαλονίκης)  από την 28^η 0κτωβρίου του 2011 και μέχρι τη λήξη του 2012 θα φιλοξενούν το «Αρχείο Καλλάρη» στην έκθεση με τίτλο:

«ΑΡΧΕΙΟ ΚΑΛΛΑΡΗ»

ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΚΑΙ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, ΑΦΗΓΟΥΝΤΑΙ»

Το οικογενειακό αρχείο του Στρατηγού Κωνσταντίνου Καλλάρη, Διοικητή  της ΙΙ Μεραρχίας κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους και πρώτου Διοικητή της απελευθερωμένης Θεσσαλονίκης, ανοίγει.

 Μέσα από την αλληλογραφία και τα κειμήλια, των μελών της οικογένειας, αναβιώνουν οι ιστορικές στιγμές όπως τις έζησαν και τις κατέγραψαν οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές τους από την έλευση του Καποδίστρια στη χώρα, την  ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα, μέχρι και τη δικτατορία των Συνταγματαρχών.

Η στρατιωτική τους δράση ξεκινάει με τον πατέρα του Στρατηγού  να κατατάσσεται εθελοντής στον πρώτο τακτικό στρατό της Ελλάδας υπό τον Γάλλο Στρατηγό Φαβιέ το 1828.

Η πολιτική τους ανάμειξη και η κοινωνική τους δραστηριότητα. έχει αφετηρία τη Βουλή του Ιονίου.
 Η σύζυγος του Κ.Καλλάρη είναι κόρη του Ριζοσπάστη βουλευτή Κωνσταντίνου Τόμπρου που συνυπέγραψε την ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα και εγγονή  του πολιτικού και διανοούμενου Πέτρου Βραΐλα Αρμένη

ΤΟ ΑΡΧΕΙΟ

Το 1984 η τελευταία εν ζωή, κόρη του Στρατηγού Καλλάρη, Χρυσηίδα  Καλλάρη ταξίδεψε στη  Θεσσαλονίκη  με σκοπό να δωρίσει στο Κέντρο Ιστορίας της πόλης τα προσωπικά αντικείμενα και τα κειμήλια του πατέρα της, που αφορούσαν τη δράση του, στη Μακεδονία.

Η διαδικασία ολοκληρώθηκε το 1994 .

Μέχρι το τέλος της ζωής της το 2007,φύλαξε έγγραφα, φωτογραφίες  και την οικογενειακή αλληλογραφία  από το 1875 μέχρι σήμερα.

Έναν θησαυρό πληροφοριών, για δύο αιώνες Ελληνικής στρατιωτικής, πνευματικής και πολιτικής ιστορίας.

Στην Αναστασία Κωνσταντίνου Κατσίνη ανιψιά του συζύγου της, ανέθεσε το χρέος να παραδώσει αυτό το αρχείο στη δημοσιογράφο Νατάσα Μποζίνη η οποία με την παρότρυνση του συγγραφέα Απόστολου Παπαγιανόπουλουκαι τη συμβολή του καθηγητή Διονύση Μοσχόπουλου- βιογράφου του Στρατηγού Καλλάρη- το 2000 είχε δημιουργήσει το πρώτο Ντοκιμαντέρ για τη δράση του Στρατηγού Καλλάρη μέσα από αδημοσίευτα στρατιωτικά αρχεία που προβλήθηκε από το τρίτο κανάλι της δημόσιας τηλεόρασης ΕΤ3.

Η αποθησαύριση του αρχείου και η ταξινόμηση, ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2011 με σκοπό τη δημιουργία σειράς Ντοκιμαντέρ για το 2012, βασισμένων στα πρωτότυπα ντοκουμέντα και αντικείμενα.  

 Η έρευνα οδήγησε στον Φρούραρχο Αθηνών Γεώργιο Καλλάρη, πατέρα του στρατηγού και στις δισέγγονές του Μαρία και Σταυρούλα Καλλάρη, οι οποίες με ευλάβεια, φύλαξαν τμήμα των οικογενειακών κειμηλίων, το οποίο για πρώτη φορά διαθέτουν σήμερα, σε δημόσια έκθεση.

Η πιστοποίηση του στρατιωτικού υλικού και η προετοιμασία των Ντοκιμαντέρ  θα ήταν ανέφικτη χωρίς τη συμβολή του  Συνταγματάρχη ε.α, και συλλέκτη Βασίλη Νικόλτσιου που προστέθηκε στην ομάδα των ιστορικών συμβούλων, της σειράς και είχε την ιδέα για αυτήν την έκθεση, που θα εμπλουτίζεται διαρκώς, μέχρι το 2012, στο Πολεμικό Μουσείο

Στις  πρώτες προθήκες, ο επισκέπτης θα δει και θα συλλέξει πολυεπίπεδες πληροφορίες:

• Για τα όπλα του πρώτου τακτικού στρατού της Ελλάδας.
• Την εξέλιξη των στρατιωτικών σπουδών
• Την εξέλιξη της φωτογραφίας από το 1875, μέσα από πρωτότυπα αρνητικά και στιγμιότυπα διάσημων φωτογράφων των προηγούμενων αιώνων.  
• Τις συνθήκες  και την πορεία του στρατού κατά τους Βαλκανικούς πολέμους, την εικόνα που παρουσίαζε η πόλη της Θεσσαλονίκης το 1912, τις πρώτες ενέργειες του Διοικητή της Κ. Καλλάρη.
• Καρτ ποστάλ και γράμματα από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την Μικρασιατική Εκστρατεία στην οποία συμμετείχε και έπεσε στη μάχη του Ουσάκ ο δεύτερος γιός του, Άγγελος.
• Επίσης  Ευχαριστήρια επιστολή του Υπουργού Πρωτευούσης,  τον Οκτώβριο του 1940,  προς το κ. Καλλάρη για την έκθεση που συνέταξε σχετικά με την κατάσταση των σιδηροδρόμων ενόψει της επέκτασης του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

• Ακόμη ένα ποίημα που έγραψε ο Γιάννης Νεγρεπόντης για την Εικαστικό Βάσω Κατράκη και την Χρυσηίδα Καλλάρη το διάστημα που ήταν συνεξόριστοι από τη Χούντα στη Γυάρο.
• Βότσαλο της εξορίας ζωγραφισμένο από την Βάσω Κατράκη και χαρισμένο στη Χρυσηίδα Καλλάρη , αυτοπροσωπογραφία της δεύτερης, ζωγραφισμένη στις φυλακές Αβέρωφ όπου περίμενε την εκτέλεση της ποινής της:  Δις εις θάνατο.

Η  Απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης

 Ενδεικτικό του ενδιαφέροντος που παρουσιάζει το υλικό είναι και  το παρακάτω απόσπασμα από την επιστολή που έστειλε ο γιός του Στρατηγού, Αξιωματικός Σπύρος Καλλάρης  στην μητέρα του, λίγες ημέρες μετά την κυκλωτική κίνηση και κατάληψη της Θεσσαλονίκης.

«Θεσσαλονίκη 3 Νοεμβρίου 1912

…..Τώρα εδώ περνούμε τη ζωή της πόλεως και όχι του βουνού πειάν, ίσως προσωρινώς γιατί δεν ξέρουμεν που θα καταλήξην αυτή η δουλειά. Δόξα τω θεό εώς τώρα με όλα όσα περάσαμε με όλους τους κινδύνους που διατρέξαμε είμεθα καλά.

Παντού επεράσαμεν πολλά εις όλας τας μάχας, αλλά το σπουδαιότερο ήτανε το τελευταίο , της Θεσσαλονίκης γιατί διεταχθην η Μεραρχία μας να καταλάβην  τα νώτα της Θεσσαλονίκης και για να το κατορθώσουμε γρήγοραν εβαδίζαμε νυχθημερόν χωρίς να σταθούμε, η τελευταίαν πορεία μας ήτο 16 ωρών συνεχής υπό βροχήν ενίοτε και όλο βουνά νύχτας αλλά κατορθώθηκε εκείνο το οποίον έπρεπε κατελήφθη η Θεσσαλονίκη

 η μάλλον παρεδόθη και αυτό οφείλεται αποκλειστικώς εις την Μεραρχίαν μας δηλαδή στο Διοικητή της (Κωνσταντίνο Καλλάρη) και ας εισήλθον άλλοι πριν, δι αυτού έγινε ότι έγινε διότι αυτή η μόνην κυκλωτική κίνησεις η οποία επέτυχε όπως έπρεπε και δια να επιτύχη παραδόθηκε η Θεσσαλονίκη.

Ευτυχώς το αναγνώρισαν φαίνεται και εις ανταμοιβήν των  κόπων η λόγω τιμής ανετέθη η φρούρησης της πόλεως εις την Μεραρχία μας και εις την 7^ην με διοικητή και των δύο το Μπαμπά.»

Η έκθεση θα εμπλουτίζεται διαρκώς με νέα εκθέματα